30 йил аввал Абдумажид Азим билан “БВВ” газетасида танишгандим. Бугун уни инглиз тили ўрганишга руҳлантирдим.
“Набирам жуда яхши ўзлаштирган, мен ҳам уддалармиканман?”
“Бўлмасам-чи!” дейман, “ҳали 6 ойда инглиз болалар адабиётидан таржима қилишга ўтасиз!”
“Турсун Али ака, ҳар йили китобингиз чиқади, ўзингиз-чи, чет элга чиққанмисиз ҳеч?”- сўрайман.
“Ҳа, Озарбайжонга борганман”,- дейди.
“Сиз-чи?” – сўрайман Абдумажид акадан.
“Умрага бориб келдик, шукур.”
“Жуда яхши, аммо бу етарли эмас. Энди ўзингизни ҳам ўйланг, чет элга китоб билан бирга ўзингиз ҳам чиқинг. Сизга рисоладаги ўзбекча-инглизча китоб лойиҳаси қилиб бераман, кейин четга, масалан, аввал Ҳиндистонга чиқамиз: тақдимот ва ижодий сафарга!
Туркияга борганмисизлар?” дейман. Улар йўқ дейишади.
Унда, Туркияга ҳам борамиз, Худо хоҳласа!
Муҳими, жамғаришни ўрганиш керак. Оз-оздан, ҳар ойда.”
Бу гапларим уларга жуда ёқади. Ширин хаёлга берилиб, уйларига шошишади, мен ношир укам Жамшид билан кўришиш учун китоб дўконига такси чақираман.
